Η ομοιοπαθητική βασίζεται στο νόμο των Ομοίων «τα όμοια θεραπεύουν τα όμοια». Από τον 5ο αιώνα π.Χ., ο Ιπποκράτης, ο πατέρας της Ιατρικής, γνώριζε την ομοιοπαθητική προσέγγιση για μια ασθένεια. Κατά το 18ο αιώνα, ο γιατρός Samuel Hahnemann καθιέρωσε την ομοιοπαθητική μέθοδο θεραπείας, η οποία εφαρμόζεται ακόμη και σήμερα. Σύμφωνα με την ομοιοπαθητική, μία ουσία που προκαλεί συμπτώματα σε ένα υγιές άτομο μπορεί να χορηγηθεί για να θεραπεύσει τα ίδια συμπτώματα σε ένα άρρωστο άτομο. Αραιώνοντας το ομοιοπαθητικό σκεύασμα, αυξάνονται οι θεραπευτικές του ιδιότητες, ενώ μειώνονται οι ανεπιθύμητες ενέργειες. Τα ομοιοπαθητικά σκευάσματα προέρχονται από τη φύση (φυσική, ζωική ή ορυκτή προέλευση) και παρασκευάζονται με απόλυτα φυσικό τρόπο. Ενεργούν και θεραπεύουν ολόκληρο τον οργανισμό και όχι μόνο την ασθένεια, ενδυναμώνοντας τις αμυντικές λειτουργίες κι αποκαθιστώντας τη διαταραγμένη υγεία. Από το 1994, ο Ελληνικός Οργανισμός Φαρμάκων (Ε.Ο.Φ.) αναγνωρίζει τα ομοιοπαθητικά σκευάσματα, σύμφωνα με σχετική ευρωπαϊκή οδηγία.